Canım. [İngilizce] What's your problem?
[İngilizce] I am fine, but, zannedersem, the car is fucked up.
[İngilizce] Oh, bullshit!
-Sorma. -Sen turist değilsin.
-Hele sen, hiç değilsin. -Yani.
Nedir bu?
Arabadır.
[gülerek] Yani, markasını diyorum.
Arabanın motorunu yakmışsın da, motoru hangi firmadan temin edeceğiz
o açıdan soruyorum.
Motoru mu yakmışım?
Niye yapmışım ki böyle bir şey? Yani, ne yapınca öyle yapmışım?
Neyse, panik yok. İsim nedir?
Sinan'dır.
Ya sen böyle geniş zaman kipi kullanınca, benim de o kipi kullanasım geliyor.
-Kullanasım gelir. -Kip mi?
-Adın ne? -Lokman.
-Lokman'cığım, çok memnun oldum. -Eyvallah.
Şimdi, ne yapıyoruz?
Sıkıntı yok, ben hemen hallediyorum.
Çünkü araba baya tütüyor ya, baksana.
-Ne iş yapıyorsun abi? -Senaristim abicim.
Yok canım! Hikaye mi yani, dizi mi, nasıl yani?
"Hikaye mi yani, dizi mi, nasıl yani?"
Tebrik ediyorum seni Lokman.
Gerçekten, kendi sorunu icat ettin.
Neyse abi, sıkıntı yok. Tam yerine geldin zaten.
Hollywood bile devamlı burada.
Nicolas Cage iki ay kaldı burada.
Gerçi sonra gitti, karısını dövdü. Öyle söyledi televizyonlarda.
Çok şarap götürdü buradan.
-Kim? -Nicolas Cage.
Hepsini bir gecede mi içti kerata? Yazık kadına.
[adam uzaktan] Lokman!
Hop! Hadi gidelim abi.
[nefes alıp verme sesleri]
Hah, tamam.
İyi günler.
-[Lokman] Hicri Abi, nasılsın? -Nedir bu?
Arabanın markasını soruyor.
Anladım Lokman. Bunu bilmiyor olamazsınız.
74 Citroen DS Palace bu.
Çok önemli bir arabadır yani, tarihinde.
Teknik özellikleri şu an
yeni modellerde daha yeni yeni
bir şeymiş gibi anlatılıyor. Adamlar 70 yılında neler yapmışlar
ama DS Palace'ı DS Palace yapan özellik ise
pinomatik hidrolik olması. Pino pinomatik.
Çok... belki de yabancı bir konu.
Pinomatik hidrolik şöyle bir sistem,
yani marşa bastığınız zaman ne oluyor, devir daim pompasıyla
hidroliği pompalıyor hafiften
ve arabanın arkası yavaş yavaş havaya kalkmaya başlıyor.
Ama benim için en büyük özelliğiyse
baba yadigarı olması. Ne zaman alabiliriz arabayı?
Hastaneye gittiğin zaman ilk sorduğun soru bu mu?
"Ne zaman çıkarım?"
"Doktor, iyileşebilir miyim?" sorusuna ne oldu?
Ben dedim, arabanın motorunu yakmış.
Çekil. Sevmedim seni.
Arabayı sevdim. Bırakın burada. Ben bakarım.
Miladi! İlgilen.
Telefonunuzu bırakın.
Biz ararız seni.
Allah Allah.
Demek siz arabaları tamir ederken insanları bozuyorsunuz.
[boğazını temizler] O zaman...
biz sizden haber bekliyoruz. Kolay gelsin.
[usta] Komple yıkıldı ya.
Bu da benim kartım.
Tamam, sağ ol.
Bütün numaralar orada, cep 24 saat açık.
Tamam.
Dikkat ettiyseniz kartın arkasını çizmedim.
Bazıları arkasına çarpı koyuyor. Terbiyesiz.
Sanki senin osuruk kartınla ihaleye gireceğim, affedersiniz.
Bazen takıyorum böyle küçük şeylere.
-Tam yazılacak adamsın Lokman. -Nasıl abi?
-Görüşürüz diyorum Lokman. -Görüşürüz abi.
Özür diliyorum, şey sandım bunu, hep olur otellerde.
-Hoş geldiniz. -Hoş bulduk. Sinan Armağan.
Sıcak Yapım, İsfendiyar Sıcak. Şirketten yerimin ayrılmış olması lazım.
Valla, bizim bilgisayarın böyle bir şeyden haberi yok. Kim Sıcak dediniz?
İsfendiyar Sıcak. Sıcak Yapım.
Geçen sene de buradalardı. Dizi çektiler. Yaralı Kalbim.
Hatta ben de senaryo ekibindeydim o dönem. Bir dönem ben de burada kaldım yani.
Belki bakarsanız hatırlarsınız.
Bakayım, yok.
Nasıl? O zaman daha uzundu saçım, belki ondan mı acaba?
-Yer yok, yer. -Ha yer yok.
Bana ayırdık dediler ama.
-[resepsiyonist homurdanır] -Ben, o zaman bir arayayım izninizle.
-Tabii. -Çünkü kesin ayırdık dediler.
Yirmi gün falan. Öyle bir şey söylediler.
-Allah Allah. Nasıl olur ki öyle bir şey? -[İsfendiyar] Evet Sinan, nedir canım?
Abi, rahatsız ediyorum, ben şimdi otele geldim, benim için oda ayrılmamış.
-Benim adımı söylemedin mi? -Söyledim, hem de birkaç kez.
Beni o insanlara göster Sinan.
Nasıl yapacağım onu?
Sinan'cım, evladım, telefonun kamerasını yetkili kişiye çevir.
Tamam abi.
Bacım, ben şu an yaka kartınızı okuyamıyorum. Yardımcı olursanız
Ben İsfendiyar Sıcak. Sıcak Yapım'ın sahibiyim.
-İsfendiyar Abi mi? Özür dilerim. -Oradaki Sinan Armağan arkadaşımın...
İsfendiyar Abi, merhabalar. Eylül ben.
İzzet Bey'in kızı. Nasılsınız?
Sağ ol Eylül arkadaşım. Sen de iyisindir inşallah.
İyiyim, teşekkür ederim. Faruk'tan alıyorum haberlerinizi.
Evet, galiba Sinan'ın check-in'inde bir sorun mu olmuş, nedir?
Benim ismim sorunu çözmeye yetmemiş, doğru mudur bu?
Hayır, bir aksilik olmuştur. Hiç olur mu öyle şey?
Bizim Gülşah'ın gerzekliğidir o. Ben hemen hallediyorum, siz merak etmeyin.
Görüşürüz, hoşça kalın.
Sağ ol hanım kızım.
-Buyurun. -Sağ olun.
-Telefonu. -O!
Gülşah'çım, hemen hallediyorsun. Hoş geldiniz.
-İsim neydi? -Eylül.
-[resepsiyonist homurdanır] -Sinan Armağan.
Yok, beyefendinin.
Hanımefendi, biz bu ismi sürekli tekrarlayacak mıyız?
[resepsiyonist] Evet.
İsfendiyar Sıcak.
Sıcak Yapım. İsfendiyar Sıcak.
-Buyurun. -Teşekkür ederim. Mini bar...
Böyle, benim vücut falan çalışacağım bir spor salonu var mı?
Çünkü ara vermemem gerek, kaslar hemen kendini bırakıyor çünkü.
Ya da ne bileyim, böyle kelebek falan yüzebileceğim olimpikli bir havuz?
O zaman ben gidiyorum, teşekkür ederim.
Mini-bar var mı odada, ekstraya dahil mi onlar?
[arama sesi]
Sinan'cım, en fazla 20 gün, bilemedin bir ayın var.
Bu süre zarfında senaryoyu bitirip bana teslim edeceksin.
Sen bana yalan söylediğin zaman
ben de başka insanlara karşı yalancı durumuna düşüyorum.
Anladın, değil mi güzel kardeşim?
-Anladım abi. -Güzel.
Şimdi, hikayemiz komik olacak.
Hatta çok komik olacak. Çünkü insanlar
gülmek istiyorlar, bu bir.
Hemen akabinde bir şey daha söyleyeceğim, o da bir. O da şu:
Hikaye motivasyonunu aşktan alacak.
Yani, göbeğinde aşk olan, yoğun bir aşk olan,
o tarz bir güldürü yazacaksın ve kesinlikle sonu mutlu bitecek.
-Anladın değil mi güzel kardeşim? -Anladım abi.
Güzel. Sen şimdi
filmimizin kısa hikayesini yazıp üç gün içerisinde bana yollayacaksın.
Benim çünkü sponsorumuzla bir toplantım var.
Sponsorumuz da bu arada bir çorbacı Sinan.
Ama şimdi ama bu çorbacıyla...
Sinan, gerek Skype'ta
gerekse günlük yaşamda benim sözümü kesme evladım.
Kesme. Dinlemesini öğren. Dinle. Lütfen.
Ne diyordum? Çorbacı.
Evet. Çorbacıyla bir toplantım var. Bu sefer beni mahcup etme Sinan.
İsfendiyar, ben yatıyorum hayatım.
Tamam canım.
Ama başkalarıyla.
Nasıl?
Ay, şaka yapıyorum İsfendiyar ya.
Ya bu nasıl şaka Ece ya, bu nasıl şaka ya?
Böyle şaka olur mu? Sinan sen böyle şaka duydun mu ya?
Bakar mısın şakaya? Şaka dediğin insanı güldürür ya.
Ben şu an gülüyor muyum mesela?
Yani sınıf arkadaşlarınla yaptığın şakaları bana yapma Ece, rica ediyorum.
Şu karalama kağıtları da insanın bütün karakterini anlatır, değil mi?
Öyle mi? Ne anlıyorsun benimkinden?
Bayağı canınız sıkılmış sizin, hem de tatilin ilk gününden.
Ne oldu, nedir canınızı sıkan?
Acilen bir hikayeye ihtiyacım var.
-Hikaye mi? -Evet. Bir aşk hikayesi.
Hem komik olacak hem de sonu mutlu bitecek.
-O zaman yazarsınız. -Yazarım.
Hayır, yani burası ilham vericidir, yazarsınız anlamında.
O zaman ben bunu çöpe atayım mı yoksa ileride bir sergi düşünüyor musunuz?
Yok ben onu alayım, daha bir sürü saçma sapan çizgi çizeceğim herhalde.
Tamam. Bu arada, sabah ki olay için kusura bakmadınız inşallah.
Yok canım, olur öyle şeyler, ne olacak?
-O zaman kolay gelsin. -Sağ olun.
Ha bu arada balon gezisini kaçırmayın sakın, sabah.
Yok. Ben... Benim yükseklikle ilgili bir sıkıntım var.
-Size iyi eğlenceler. -Tamam işte, bir fırsat bu.
İyi eğlenceler, kolay gelsin.
Kahramanımız.
Hım. Kahramanımız...
ahçı. Ahçı olmaz. Berber? Değil.
Berber nereye sürükleyecek hikayeyi?
Kahramanımız. Kahraman...
Kahramanımız ne yapar?
Kahramanımız çorbacı!
Olayın en büyük şeyini çözdüm. Kahraman çorbacı, tamam!
Buna kesin karar verdim, kahraman çorbacı!
Çorba içerler, kızla çorba içiyorlar.
Çıplaklar, tamamen çıplaklar. Biraz da tabii seyirciyi de böyle kazanmak lazım.
Filmin adı da, Çıplak Çorba. Olmaz.
Ne kadar saçma! Bu işin içinden çıkamıyorum ben.
[hıçkırarak ah çeker]
Başka bir çözüm bulabilirim aslında biraz düşünsem ama bulamıyorum ki.
[kapı çalar]
[Eylül] Hadi, geç kalıyorsunuz.
Orada mısınız, geç kalıyorsunuz.
Çok özür diliyorum, duştaydım, anca çıktım.
Kusura bakmayın ama geç kalacaksınız, hadi.
Yok ben yapamam, yani ben uçan şeylere binemem.
Yani siz hiç yaşamıyorsunuz, hep yazıyorsunuz öyle mi?
Babam hep der ki, aslında balon uçmaz.
O yerinde durur, bazen yeryüzü biraz aşağı iner.
Aslında babam da mı yazsa? Neyse hadi, dört dakikanız kaldı, çabuk.
Yaşamıyorsunuz, hep yazıyorsunuz.
Yok abi, ben kesin balona binemem. Yani mümkün değil ya, binemem.
Merhaba.
Adın ne senin?
[köpek havlar]
Bir hikayeye ihtiyacım var, yardımcı olabilir misin?
[köpek havlar]
Bir köpekten yardım isteyecek kadar
çaresiz bir senarist hakkında yazayım bari. O hale geldim.
Tabii ya.
Ne demişler, yazacak bir şey bulamıyorsan kendini yaz.
Evet. Dur.
Kahramanımız
yapımcısı tarafından
Kapadokya'ya
yollanmış,
yakışıklı
bir yazardır.
[köpek havlar]
Yakışıklı derken, yani kendi çapında alımlı anlamında.
Hatta belki,
uygun bir ışık geldiği zaman, gözleri yeşil bile gözüküyor olabilir,
o anlamda. Zaten filmde daha yakışıklı birisi oynar zaten, o kesin.
Beni oynatacak halleri yok. Neyse...
Sonra...
Sonra bir kızla tanışır.
Çok güzel bir kız, saçları böyle uzun. Acayip, kocaman gözleri var.
Çok güzel.
-Ustacım, hayırlı haberler var mı? -Seninkisi huysuz çıktı.
Tedaviye cevap vermiyor.
Nasıl yani, ilaçlarını mı almıyor?
Bak Lokman, bu çocuk böyle konuşmaya devam ederse
derhal taburcu ederim hastayı.
Sinan Abi, laf sokmadan güzel güzel konuş işte.
Ya ben beyefendinin metaforu üzerine...
[Lokman] Metafor nedir? İşte böyle konuşma. Hicri Abi hassastır bu konularda.
Hangi konularda?
Adana'dan yedek parça sipariş ettik.
On gün falan görünmeyin buralarda.
On gün mü? Çüş!
Çüş mü?
Yok, size değil, olayın geneline çüş
ama yine de dışarı çıkmanız bizim boyun fıtıkları açısından iyi oldu.
Lokman, al götür bu çocuğu buradan.
Sinan Abi, sıkıntı yok. Biz ne güne duruyoruz?
Bu olayı böyle çabuklaştırmanın bir yolu yok mu?
Var. Siz buradan giderseniz mesela, biz de işimizi yaparız.
Çok özür dileyerek bir şey soracağım.
Siz neden bu kadar kaba davranıyorsunuz
o metaforu çok sevmesem de, hasta yakınlarına?
Çünkü hasta ediyor beni.
Sinan Abi, hadi.
Allah aşkına bana mani olma, benim hemen gidip bu sahneyi yazmam lazım.
-Sahne mi? -Hoşça kalın.
[usta] Biz hoşuz her zaman.
Ya, ömrümde böyle aksi adam görmedim.
Şimdi gidip yazacağım, abartıyorsun diyecekler.
Abi, sen benim telefonu çaldır, kapat. Ben beş dakika sonra senin yanındayım.
-Tamam Lokman, tamam. -Artık makam şoförünüm senin.
Hangi makam şoförü taksimetre açıyor?
Onlar da maaş alıyor.
Allah Allah! Tamam, haklı bile olsan abartma.
ve beraber gideceksek, lütfen farklı bir radyo kanalı aç.
-Bıktım. -Tamam abi, tamam.
Avlu, dış, gece.
[televizyonda spiker] Şimdi Faruk'çuğum,
bu soruyu pek sevmediğini biliyorum ama...
Kusura bakmayın kızlar, sormak zorundayım valla.
Şimdi, uzun zamandır nişanlı olunca, biliyorsun...
nişanlar hep böyle nişan alınıp da sorulur.
Hayırlısıyla evlilik ne zaman diyeyim?
Ya, gene geldik bu soruya.
[televizyonda sunucu] Evet.
Şimdi biliyorsun, nişanlım beni seyrediyor.
Kendisi heyecan içindedir,
yüreği kıpır kıpırdır onun.
Canım benim. Çok seviyorum.
Burada söyleme gereği duydum. Neyse.
Aslında ben yolda gelirken düşündüm ve bir karar aldım.
-Bu da size nasipmiş. -Hayırdır inşallah, hadi açıkla.
Şimdi, ben rejideki arkadaşlara bir numara verdim.
-Öyle mi? -Evet, o numarayı arayabilir miyiz?
[telefon çalar]
-Alo. -Alo?
Efendim?
Aşkım.
Burada aşkım diye biri yok, yanlış aradınız.
Nasıl yani?
Faruk'çuğum, şaka yapıyorum, ne oldu, niye arıyorsun?
-Aşkım, sen yayını seyretmiyor musun? -Seyrediyorum hayatım.
Aşkım.
Biliyorsun... Hangi kameraya konuşayım ya?
Heyecanlandım. Buna mı? Peki.
Aşkım.
Biliyorsun, benim dizinin bitmesine dört bölüm kaldı.
Dört hafta sonra...
benimle evlenir misin?
[anne] Evlenme teklifi etti!
-Aşkım, beni duydun mu? -Evet.
Alo, Faruk?
# Git dersin kalbine gitmez #
# Ya bir anda #
# Gör dersin gözlerin korkar #
# Masumca #
# Sonra, valla #
# Vallahi ben şaştım #
# Hayda hayda #
# Yok yok ben yandım bu defa #
# Bu fena #
# Bu defa #
# Bu fena #
Eylül.
Babanla 29 yıldır evliyiz,
henüz seni seviyorum demedi.
Bu çocuk bütün memlekete aşkını haykırıyor ve sen beğenmiyorsun, öyle mi?
Anne niye haykırıyor, yani, ne gerek var ki böyle bir şeye?
Güzelliktir yavrum. Favour yani.
Bu benim hayatta gördüğüm en güzel evlenme teklifi.
Ayrıca bana "Beni duyuyor musun?" deyince, ben ona evet dedim.
Bir sürü işimiz var, bir aya kadar düğünümüz olacak.
Benim hemen gidip o listeleri falan şey yapmam lazım.
-Hayırlı olsun. -İyi akşamlar.
[Arif] Bu yular, bu eyer, bu üzengi.
Şimdi, atlarla çok iyi temas kurmak gerekiyor.
Bunlar at.
[İngilizce] Turkish name, At. Vardaş.
Bunlar dünyanın en güzel vardaşları.
Hadi çevir.
Abi, şimdi ben vardaşı nasıl çevireyim?
Şimdi arabaya binersiniz,
araba sizi bir yerlere götürür.
[İngilizce] The car takes you somewhere.
Arabaların markaları olur,
atların da isimleri vardır.
[İngilizce] Cars have models, horses have names.
-Çevirdin mi yani sen şimdi bunu? -Çevirdim Arif Abi, merak etme.
[hapşırır]
Please, hadi şimdi siz de isimlerinizi atlara söyleyin.
Yok artık Arif Abi. Niye böyle bir şey yapıyorlar?
Tanışmadan mı gezecekler? Şimdi söylemesinler mi yani?
[hapşırır] [at kişner]
-[Eylül] Tell your names. -[Arif] Please. İsimlerinizi söyleyin.
Sinan Bey! Sinan Bey! Sinan Bey, iyi misiniz?
Açın gözlerinizi.
[Arif] Birader. Beyefendi.
Özür dilerim.
Ben özür diliyorum, çok affedersiniz, pardon.
-Geçmiş olsun. -Sağ olun.
Size de hikâye çıkıyor bu arada.
Ya? Konu neymiş?
Astım krizi, at alerjisi. Arada bir rastlıyoruz bu tip turistlere.
-Öyle bir şey mi varmış bende? -Hım. Ben bekliyorum kapıda.
Atların kıçları değil de yüzleri bana dönük olsaydı
çok daha farklı olabilirdi diye düşünüyorum.
-Size de zahmet oluyor, teşekkür ederim. -Rica ederim. İyi misiniz?
Çok iyiyim. Tam koku alamıyorum ama...
-Sandalyeleri giydirecek misiniz? -Nasıl?
-Düğünde yani. -Bilmem.
Çok saçma değil mi? Zaten bence evlenmek saçma da.
Niye saçmaymış evlenmek?
Sandalyeleri giydiriyorlar. Ne demek istiyorsun yani sen?
Artık bütün sandalyeler çıplak mı?
Hiç böyle düşünmemiştim.
Bence bir kıza söyletilecek en güzel cümledir. "Hiç böyle düşünmemiştim."
-Neymiş o cümleyi güzel yapan? -Yani güzeli şaşırtmak sevaptır.
Siz iyi misiniz?
Çok iyi hissediyorum. Hiç bu kadar kaşınmamıştım.
-Bak şurada peçete var. -Yok işte, sonuncu bu.
[Eylül] Geçer, yarına bir şeyin kalmaz.
[Eylül] İyi misin Sinan?
İyiyim. Bir hava alınca, tabii insan hemen kendine geliyor.
-Ay, dikkat! -Aman! Dikkatli ol.
-İyi misin? -Ben iyiyim.
Benim için de sürpriz oldu aslında. Yani tüm bunlar.
Her şey o kadar hızlı gelişti ki.
Bir de kafam çok karışık.
Böyle sıradan bir düğün istemiyorum.
Ben böyle bayağı 40 gün 40 gece düğün hayal ederken...
Ciddi söylüyorum, bence bir düğün çok uzun sürmeli.
-Kırk gün? -Evet.
Ya, birinci gün eğlendin, ikinci gün coştun.
Geri kalan 38 gün ne olacak? İnsan valla evlenene kadar birbirinden bıkar.
Çok özür diliyorum.
Evlenmek üzere olan birine yanlış şeyler söylüyorum şu an.
Yok canım. Ama sana çok saçma geliyor tüm bunlar, değil mi? Bu planlar falan.
Yok, hayır. Yani insan illa ki evlenecekse, tabii ki de planlayabilir.
Sormam çok şey olmayacaksa, beğendin mi?
-Neyi? -Evlenme teklifini.
Ya. Bir sürü Tweet'e konu olmak mı?
Bir de nereden buldularsa, resmimi bulup koymuşlar Internet'e.
Gördüm. Herkes Like ediyordu valla.
"Aşkınız büyükse, bunu büyük söylemekte kusur yok" diyor annem.
Bunun büyüğü nasıl oluyor?
İşte düğünü kırk gün sürüyor. Oradan hesap et.
Hadi gidelim, geç oldu.
-Tamam. -Hadi.
"Sinan:
Sandalyeleri...
giydirecek misiniz... siz de?
Eylül: Nasıl? Sinan: Düğünde yani."
Araba yola devam eder, hop, buradan kesme veririz öbür sahneye.
Afiyet olsun.
-At alerjisi, değil mi birader? -Öyleymiş.
Binde bir olur böyle şeyler ama benim de aklım ermez.
At dünyanın en güzel mahlukudur bence.
Senin de bundan mahrum kalman çok acı.
Valla, benim için de biraz sürpriz oldu doğrusu.
-Oturmaz mısınız? -Rahatsız etmeyeyim.
Ben bugün böyle çıkayım da dışarıda kahvaltı edeyim dedim.
Masamızda kahvaltı etmeniz bizi rahatsız etmez.
O zaman tamam.
-Arif, Atçı Arif derler bana. -Sinan.
Sinan derler.
İlyas!
Masaya kahvaltı döşe!
Ya, alerji nedir ya? Elli yaşına geldim, hiçbir şeye alerjim yoktur.
Bazı lavuarlar dışında.
Onları görünce içimde uçuk çıkıyor.
İç uçuğu, bunu ilk defa duyuyorum.
Ne iş? Sen, iç turizm mi?
Yok. İş turizm.
-Ne gibi? -Bir senaryo yazıyorum.
-Ne ile ilgili? -Bakıyorum işte.
Bence buradaki saçma turizmi yaz.
Zavallıları otobüslere bindiriyorlar, koyun gibi gezdiriyorlar.
Bir sürü fotoğraf çekiyorlar. Ota boka şaşırıyorlar.
Böyle olmaz kardeşim. Böyle olmaz.
Turist dediğin hiçbir yere fotoğraf çektirmeye gitmez, orada yaşar.
Gideceksin, köyde yaşayacaksın kardeşim.
Köy kahvaltısı mı bu?
Kahvaltıyı yaz. Köy kahvaltısı,
köy tereyağı, köy yumurtası.
Ulan madem köyün her şeyi bu kadar güzeldi
ne işin var lan senin şehirde? Değil mi?
Evet. Bu köy kısmı enteresanmış, bunu yazabilirim.
-Demek filmcisin ha? -Yani.
Hep çekerler burada.
-Evet duydum. Nicolas Cage buradaymış. -Kim?
Yani, Hollywood da geliyormuş buraya.
Ben bir iki tanesinde oynadım ama kulak asma.
Daha güzel yazmanız lazım.
Burada bir tane bir dizi çekildi, neydi onun adı?
-Yaralı Kalbim. -Hah, işte o.
Saçma sapan olaylar.
Şimdi, burada yaşamadan,
buradakileri, bu insanları görmeden,
burayı bilmeden uyduruyorlar.
O zaman sizde de iç uçuk çıkıyor tabii.
Bana bir daha siz dersen masadan kalkarım.
Yumurtanı soğutma.
Yumurta yok ki.
Güzel.
["Olmaz Olsun" çalıyor]
# Olmaz olsun cüzdanımda milyonlar #
# Kalbimde sen olmayınca #
# Zenginlik mal mülk para neye yarar #
# Yanımda sen olmayınca... #
Aa. Sen ne yapıyorsun burada?
Beni mi bekliyorsun? [köpek havlar]
Teşekkür ediyorum, vallahi billahi.
Dur bir şöyle, üzerimdekileri çıkarayım, bir kahve içelim, ha?
Sen kahveyi koy. Gel.
Ne var orada, ne oluyor?
# ...Altın gümüş pırlanta # # Zümrüt sedef yakutla #
# Kim mutlu olmuş dünyada #
# Bir tek içten gülüş # # Bir tatlı söz bir öpüş #
# Sevdalı... #
[irkilir] Pardon.
Ama ben çok korktum.
Valla ben de çok korktum.
Böyle geçiyordum.
Dinledim. Valla çok güzel söylüyorsun, ağzına sağlık.
Dinlediğini bilsem söyleyemezdim.
Ama böyle güzel söylediğini bilsem hep dinlerdim.
Tamam, o zaman aramızda kalsın.
-Tamam, kimseye söylemem. -Tamam, söyleme.
Köpek de dondu.
O zaman ben böyle devam ediyorum.
Bir kahve ikram edeyim diyeceğim ama şimdi...
Yok, benim zaten daha dinlemem gereken bir çok oda var.
-Tamam, kolay gelsin. -Sağ ol, sana da.
-Aramızda. -Tabii, aramızda.
# ...Zenginlik mal mülk para neye yarar #
# Yanımda sen olmayınca #
# Bazen neşe bazen keder #
# Hayat böyle geçip gider #
# Tatlı günler #
# Acı günler #
# Bir yastıkta hep beraber #
[horlar]
# Altın gümüş pırlanta # # Zümrüt sedef yakutla #
# Kim mutlu olmuş dünyada #
# Bir tek... #
Bugün kalabalık bir grup daha geliyor otele.
-Eylül! -Ha.
-Günaydın. -Günaydın.
Ya sizin bu aktivitelerin saatleri de...
Biz askerde bu kadar erken kalkmadık ya.
Gün doğumu aktivitesini ne zaman yapmamız gerekiyor sizce?
-Bunda bilmeyecek ne var? Gün doğumunda. -Bravo.
Nasıl? Uykusuz kaldığınıza değdi mi?
Valla doğru zamanda, doğru yerdeyiz diyebilirim.
-Sen şimdi bir de şarkı patlatırsın. -Hişt! Aramızda.
# Sen bir aşkın kıyısında #
# Güneşin doğuşunda #
# Ne güzel gülüyorsun #
# Benim aklımda ruhumda sen #
# İçimde büyürken #
# Ayak seslerin #
# Zamanı durdurdum # # Cevabını buldum #
# Sen bir aşkın kıyısında #
# Bana doğru sen #
Anne tamam, bir de davetiye listesini yollayacağım.
Ona da bir bakarsınız, tamam mı? Hadi, görüşürüz.
Görüşmeyip de ne halt edeceksin? Annenim ben senin.
Görüşürüz annecim, öptüm.
Ama başkalarının konuşmalarını dinlemek hoş mu?
Yok, ben dinlemiyordum.
[telefon çalar]
-Efendim Faruk? -Eylül, ne yapıyorsun?
Şu an müsait değilim.
Dur, kapatma. Günlerdir doğru düzgün konuşamıyoruz seninle.
Niye sen sinirlisin bu kadar?
Faruk, ama sana müsait değilim diyorum,
şimdi bana sorduğun soruya bak. Müsait değilim.
Tamam. Müsait olduğunda konuşuruz.
Tamam.
Gerçekten başkalarının konuşmalarını dinlemek güzel bir şey değil.
Ha yok, ben yazarken böyle giymek için rahat bir şeyler bakıyorum.
Bu da fazla rahat durdu, çünkü...
Kahramanımızın...
artık nasıl bir kahramanlık yaptıysa...
amacı nedir? Yani bu düğüne mâni olmak mı?
Mâni. Demek ki, Yeşilçam filmi yazıyorum.
"Muhakkak mâni olacağım buna."
Ulan ben ne diyorum ya? Ne yazıyordum ki ben?
Ben tam olarak ne düşündüğümü de bilmiyorum. Of of.
Ah, merhaba. Ya ben sürekli bunu görüyorum da ismini bilmiyorum.
-Azman. -Azman mı?
İsim cüsseye biraz büyük değil mi?
-Şakası orada ya zaten. -Şaka, doğru. Pardon.
"Otur" filan deyince oturuyor mu?
Aslında her şeyi yapıyor ama söylendiği zaman değil.
-Nasıl gidiyor? -Fena değil.
Hikâye ne, yani konusu?
İşte onu bitirmeden anlatamıyoruz. Meslek şeysi.
Aa, anlıyorum.
Bağ bozumu festivaline katılacak üreticilerin
belediyemize müracaatları rica olunur.
Bağ bozumu mu?
Evet, hatta belki bizim düğüne denk geliyor.
-Güzel işte. -Nasıl yani?
Yani ben olsam, gerçi ben evlenmem de, yani evlenseydim.
düğünümü bir bağ bozumu şenliğine denk getirirdim.
Bir saniye ya, nasıl olacak o şimdi?
Öyle senin hayal ettiğin gibi kırk gün değil tabii.
-Ama üç gün olabilir. -Şahane fikir bu.
Kusura bakma da işimiz bu yani. İlk gün ne oluyor, ne yapılıyor?
İlk gün üzümler toplanıyor.
Tamam işte, biz topluyoruz. Yani siz topluyorsunuz.
-Daha doğrusu düğüne gelenler topluyor. -Ya vallahi bravo.
Demek ki senarist adamın hâli gerçekten başka oluyormuş.
Aman efendim, lafı mı olur?
Genç çiftimiz için küçük bir düğün hediyesi. Değil mi Azman?
-Azman nerede? -Azman gitti.
-İkinci gün ne yapacağız? -Bilmem, ikinci gün ne oluyor ki?
İkinci gün, kızla böyle çıplak ayakla üzümleri eziyorlar.
-Oho, ben sana bir şey söyleyeyim mi? -Ha.
-Bu düğün tutar. -Ya?
Evet. Şahane şeyler var. Benim kafa şimdi çalışmaya başladı.
Biraz hayal ediyorum tabii.
Bak, şimdi diyelim ki.
Burası böyle muazzam bir bağ.
Gelsene biraz, gel.
Kapat gözlerini.
Ee?
-Sinan? -Hı?
-Bağ? -Ne? Ha, bağ.
Onu kuruyorum ben de. Nereye bağlayayım hikâyeyi?
Çünkü bir yere bağlaman lazım. Çatışma gerekiyor.
Muazzam bir bağ ve bağın içinde bir orkestra gizli.
Ama biz ne yapıyoruz? Her iki tarafa da
kocaman gölgelikler koyuyoruz. Aksi takdirde sistem yarım saatte çöker.
Orkestrayı da şu gölgeliklerin altına alalım, yazık güneşin altında adamlar.
Şimdi oraya getirecektim lafı zaten. Valla lafı ağzımdan aldın.
Hemen çabuk gölgeye geçin bakayım.
Laf dinlemiyor, tabii aklı fikri müzikte bunların. Müzisyen oldukları için.
-Şimdiden güzel gözüküyor. -Ya?
Evet.
-Baksana şu güzelliğe. -Evet ya.
Ee? Çok güzel, sonra ne yapacağız?
Sinan? Sinan, sonra ne yapacağız?
Ha. Öyle akşam yemeği falan herhâlde. Sandalyeleri giydirirsiniz.
Ya şu sandalyeleri giydirmek niye bu kadar önemli senin için?
Çünkü bence önemsiz şeyler, önemlidirler.
Zaten sen önemsediğin için önemli olmuyor mu eskiden önemsiz olan şeyler?
Tabii.
Biz neden bahsediyorduk?
Zerre fikrim yok ama bence önemli değil.
-Eylül! Faruk'un dizisi başladı gel çabuk. -Geliyorum.
Müsaadenle.
Faruk'a bahsedeceğim bunlardan.
Görüşürüz.
[televizyonda Faruk'un sesi] Neyin peşinde olduğunu biliyorum.
Sen zavallısın. Zavallının tekisin.
Yine berbat bir oyunculuk Faruk'çuğum, berbat.
Sakın ha, o kızın aklını çeleyim deme.
Ee, ne diyorsun bu fikre?
Güzel. Peki, sen ne diyorsun benim fikrime?
Hangisine?
Skype'ta tıraş olma fikri.
-Harika değil mi, ha? -Yani, emin olamadım.
Ha bu arada, burada seni tanıyan bir senarist var. Bu fikir aslında onun.
-Kimmiş o ya? -Sinan Armağan.
-Sinan Armağan mı? -Evet.
-Ne arıyormuş orada? -Yazıyor.
Ulan gene geri zekâlı bir şeyin peşindedir.
İyi tanıyorsunuz siz birbirinizi galiba.
Boş ver, önemli değil. Sen gene de fazla yüz verme o herife.
-İyi birine benziyor bence. -Benim hakkımda ileri geri konuşuyor mu?
Faruk kapatıyorum. Sürekli böyle karşımda tıraş olman asabımı bozuyor.
Bu ara her şey senin asabını bozuyor zaten.
-Hadi kapatıyorum. -Eskiden sen kapat, sen kapat yapardık.
Aşkım, eskiden karşımda tıraş olmazdın böyle.
-Seni güldüreyim diye yaptım. -Başaramadın.
Haklısın. Neyse görüşürüz.
-Hoşça kal. -Eylül.
-Efendim? -Bak.
O adam seni güldürmeye çalışırsa bil ki bu sana asılıyor demektir.
Sakın gülme.
-Peki aşkım, tamam, gülmem. -Eylül.
-Son bölümü seyrettin mi? -Tamamını seyredemedim.
Ben her bölüm kendimi çok beğenmiyorum ama...
bu bölümde böyle, yani...
bir başka bir şeyim ya.
Yani bir bakmışım böyle üç numaradan. Böyle...
Ya, bir şey söyleyeyim mi ya? ben hakikaten.
acayip bir şeyim ya. Acayip bir şey olmuşum gene.
Bu sefer ben de beğendim, gene kendini beğenmeni.
Öyle deme. Twitter yıkıldı.
[telefon çalar]
-Telefon çalıyor. Hadi bye. -Tamam, hoşça kal.
Hicri Usta?
Hicri Abi.
Arabanın başında kimse yok.
Hicri Abi.
Adana'da yokmuş, bir de Mersin'e baktırıyorum.
Oho!
Abi, sen neden moralini bozuyorsun? Neden benden hemen ayrılmak istiyorsun?
Affedersin, siz beraber çalışmıyorsunuz, değil mi?
Hani sen getiriyorsun, o yapamıyor falan. Taksimetre böyle sabaha kadar açık.
-Gene yazdın bir senaryo ha? -Ne demek istedin sen şimdi?
Yok, ben şaka yaptım. Öyle kurgusal, varsayımsal olarak.
Sence bende şaka sever bir insan tipi var mı?
Yok, yani öyle gözle görülür, hani bariz, evet, bu adam şakacıdır, diyemeyiz yani.
Daha ziyade böyle içine kapanık bir insan diyelim.
Bana çok daha kısa cevaplar verebilirsin.
Evet, biliyorum ama, şimdi bakın,
zaman zaman Lokman da şaka yapıyor. Ona hiç böyle çıkışmıyorsunuz ama.
Hadi gidin. İşim gücüm var benim.
-Oyna sen de. -Hadi gidelim.
Valla ben sürekli fırça yiyorum. Olmaz ki böyle ya.
Abicim, senin arabayı buradan Ankara'ya kadar yapacak başka tamirci yok.
Buradan Çin'e kadar da böyle manyak yok zaten.
Şu arabanın haline bak.
-Alo, Arif Abi? -Alo?
-Sinan ben, merhaba. -Buyur.
Abi, tam olarak neredesin şu an?
[Arif] Sinan!
Şimdi sana bir kahve yapacağım, götün düşecek.
Tamam abi.
Ben de sana, yazdığım kadarını okuyayım, sen bana fikrini söyle, tamam mı?
Tamam, oku. Ama ben her şeyi direkt söylerim ona göre.
Biliyorum abi, biliyorum. Kulağın bende olsun.
Okuyorum.
Sahne Bir. Issız bir yol.
Develi gibi yani. Orası olur.
Olur, ben bilmiyorum onu. Tamam, Develi.
Kahramanımızın arabası bozulmuştur.
Bir taksici gelir, yanında durur. Taksici Lokman.
"Canım, what is your problem?" der.
"Sinan: Yazdığım kadarını okuyacağım.
Sen de fikrini söyleyeceksin."
Allah Allah. Ulan ne acayip mesleğiniz var!
Sen şimdi her şeyi yazıyorsun ha?
"Sen şimdi her şeyi yazıyorsun yani."
-Oğlum bir dur! -"Oğlum bir dur!"
Ya oğlum ya, yazma diyorum ya, Allah Allah.
Madem sordun...
önce bir dinle.
Ben şimdi inceden bir uyuz oldum şöyle.
Abi, istemiyorsan ismi değiştirebilirim yani. O şey değil.
Mesela o nargile sahnesi var ya, o nargile sahnesinde
-beni kafa ütüleyen biri gibi yazmışsın. -Olsun problem değil, güzel tipsin.
Tip. Ben tip miyim?
Hayır yani, karaktersin demek istedim.
Peki şimdi bu senarist çocuk kıza aşık oluyor, öyle mi?
Öyle gibi oluyor, değil mi?
Oğlum, sen aşk filmi yazmıyor musun?
Ya abi, ben ilk defa böyle başıma gelenleri birebir yazıyorum.
O yüzden durum biraz karışık.
Belki de buradan hiç malzeme çıkmayacak.
Gerisini ben kafamdan uyduracağım. Bilmiyorum ki.
O lavukla aranızda ne geçti sizin?
Kahramanımız çok mecbur kalmadığı sürece bu konuyla ilgili konuşmak istemiyor.
Ha, anlaşıldı.
-Sence kahramanımız ne yapmalı? -Tut şunu.
Bir kere, kendine devamlı kahraman demeyi kes.
Kendine kahraman, bize de tip diyor, adama bak ya.
Yok, estağfurullah.
Bak şimdi, akıntılı bir nehre düşmüşsen
yapılacak en akıllıca şey
kendini akıntıya teslim etmek,
bırakmak.
Yani?
Yani...
suda yalnızca batmamaya çalışanlar batar.
Yoksa, sen de su...
su da su...
su nasıl batırsın suyu?
Yani?
Yani.
Abi, ben senin bu metaforu anlayamadım.
Yani, tam olarak ne yapmalıyım ben?
Üstüne gideceksin.
-Neyin? -Kızın.
Ha, öyle. Değil mi?
Oğlum.
Bu kahraman, kızın gönlünü çalacaksa başka çaresi var mı?
-Yok, değil mi? -Yani.
Bekleyelim, kahveyi.
Hah.
Bölmüyorumdur umarım.
Yok. Ben... yazmıyorum. Internet'te geziniyorum.
Şu bizim düğün senaryosu yarım kaldı ya
acaba devamında ne yapabiliriz diye soracaktım.
Nerede kalmıştık?
Birinci gün üzümleri topladık, ikinci gün ezdik.
Şimdi üçüncü gün nikâh günü. Herhâlde otelde oluruz, değil mi?
Şimdi böyle fantastik bir başlangıçtan sonra
biraz... sıradan bir final olmaz mı?
Ya evet aslında öyle olur ama ne yapabiliriz ki?
Valla, yani bilmiyorum ki. Burası bayağı sihirli bir yer.
Neden peri bacalarının içinde bir yerde olmasın?
-Aşk Vadisi. -Nasıl?
-Aşk Vadisi tabii ya. -Bu isimde bir vadi mi var?
-Biz sizi götürmedik mi oraya? -Yok.
-İşte bizim aşk vadimiz. -Burası şahane bir yer. Bak.
Burayı gece düşün ve nefis bir şekilde ışıklandır.
Haksız mıyım şimdi? Bakar mısın?
Gece burayı ışıklandırınca ne kadar güzel.
Harika görünüyor. Sandalyeler?
Sandalyeler tabii, sizin arzunuz üzerine frapan bir şekilde giydirildiler.
Yok, bence abartılı değil. Güzel görünüyor.
Yani işte, zevk renk tartışılmaz. Saygı duyuyorum
ama benim için en önemlisi mumlar.
Mum olmadan bir düğün düşünemiyorum.
Mum... ve güzellikler.
Orkestra?
Orkestramız ilk iki gün memnun kaldıysak aynen devam edelim.
Servis başlasın mı?
Geç bile kaldılar.
Evet. Çabuk.
-Şahane görünüyor. -Çok güzel.
O zaman artık davetliler de gelebilirler.
-Evet, gelsinler. -Tamam.
Hoş geldiniz.
İşte beklenen an geldi.
Çok güzeliz be.
Telefon çalıyor. Seninki sanırım.
-Alo? -[Faruk] Eylül?
-Efendim canım. -Oteldeyim.
-Aa. -Neredesin?
-Tamam, hemen geliyorum. -Hadi.
Faruk gelmiş, hadi.
Faruk'çuğum?
Artık sürprizsiz iş yapmaz oldun?
Ya, bizimkiler montaja girdi.
Ben de dedim ki, bir buçuk günlük boşluk var,
ne duruyorum ya? Hemen atladım geldim buraya.
İyi yapmışsın. Nasılsın?
İyiyim valla, nasıl olayım işte. İmza mimza. Kapıdan girer girmez.
-Her zamanki odayı veriyorum sana hayatım. -Tamam.
-Eylül. -Hı?
-Çok özledim seni. -Ben de seni çok özledim Faruk.
[Eylül] Azman!
Gerçekten çok haklısınız. Annemle de aynı şeyi konuştuk.
Şu isteme formalitesi için gelmek istiyorlar onlar da tabii buraya.
Yani çocuklar, bakın.
Sürpriz yapmak güzel bir şey. Ben de bayılırım sürprize ama...
böyle bir olayı televizyondan duymak hiç şık olmadı.
Bence de, çok haklısınız.
Faruk'çuğum, annenlerin başımızın üstünde yeri var.
Sahi, ne zaman gelmeyi düşünüyorlar?
-Yarın. -Aa.
Yarın mı? Yok artık, sürprizin bokunu çıkardın Faruk.
Ya, başka boşluğum yok.
-Boşluk? -Niye uzatıyorsun ya?
-Afiyet olsun. -Size de efendim.
Sinan Bey, yalnız oturmayın. Buyurun lütfen.
-Yok ben böyle iyiyim, teşekkür ederim. -Evet Sinan Bey, lütfen buyurun.
-Hoş geldiniz. -Merhabalar.
Aslında Sinan Bey'le Faruk İstanbul'dan tanışıyorlar.
Öyle mi? Ne tesadüf ayol.
-Ya, çok hoş bir tesadüf oldu. -Bence de.
O kadar da büyük bir tesadüf sayılmaz canım.
Neticesinde biri senarist, biri oyuncu.
Aslında Sinan'la biz eskiden aynı evi paylaşmıştık.
Öyle mi?
Evet. Sinan o zaman evi paylaşır
ama kirayı asla paylaşmazdı.
Bunun böyle yıllar sonra bile seni hâlâ neşelendiriyor olması çok hoş.
Ne oldu Sinan?
Neşeli insanlar asabını mı bozuyor yoksa?
Pazularının aksine mizah duygun hiç gelişmemiş.
Bu menülerde vardır ya, soğuk başlangıçlar?
Hep gülerim. Film adı gibi.
Acaba ara sıcaklara mı geçsek, ha?
[baba] Hadi hanım, biz ufak ufak kalkalım.
Belli ki beylerin konuşacak çok mevzu var.
[anne] Hem zaten yarın misafirlerimiz var.
Ben de sizi geçireyim.
-İyi geceler. -İyi geceler, iyi muhabbetler.
Hayırdır, ne yapıyorsun burada?
-Yazıyorum. -Bunun için mi geldin buraya?
-Niye bu kadar ilgilendiriyor ki bu seni? -Hiç, tuhafıma gitti de.
Hayatım, İsfendiyar Abi'nin burada biliyorsun, açık hesabı var.
Ayrıca yazmak için buradan güzel bir yer var mı? Hem sessiz...
-Konusu ne? -Neyin?
-Filmin. -Aşk filan.
-Aşk mı? -Ha, aşk.
Nasıl bir aşk ya?
Ya sen niye bunu bu kadar merak ediyorsun ki?
Yok, ben öyle merak falan etmiyorum.
Zaten İsfendiyar Abi bana bahsetti.
"Bir sinema filmi falan düşünüyor musun?" dedi.
O kesinlikle bu değildir çünkü sen
benim yazdığım bir şeyde oynayamazsın.
Beyler ben bu yüksek gerilim hattından çok sıkıldım.
Birisi bana bir açıklama yapacak mı, yoksa ben odama gidiyim mi?
-O anlatsın. -Anlatacak bir şey yok.
Belki de anlatacak yüzü yoktur.
-Bir gün kızın biriyle takıldım, hepsi o. -Evet.
Tesadüf, o sıralar benim üç yıllık sevgilim olan bir kız.
Küçük bir detay.
Şu bardağın sahibi var mı?
Şimdi ben burada haksız mıyım yani Eylül?
Şimdi benim, en... yakın arkadaşım.
Ev arkadaşım ya, birlikteyiz yani.
Benim sevgilimi ayartıyor. Üç yıl ya. Göz bebeğimi. Ayartıyor ya.
O nedenle
izninizle, istirham ediyorum.
Kadehimi... bu benim kadehim şu an...
mutluluğunu... mutluluklarını...
başkalarının mutsuzluğu üzerine kuranlara...
kazananlara... kaldırıyorum.
Hakikaten tebrik ediyorum. Ayrıca sizi de tebrik ediyorum Eylül.
Sizi de tebrik ediyorum, çok doğru bir seçim yaptınız.
Şuradan bakıyorum, süper bir seçim yaptınız, hakikaten.
On numara. Yani, on... Her... şekilde prezantabl...
Her şekilde prezantabl. Şey olarak.
-Sıfır numara bir gerzek seçtiniz. -Sinan, bana bak!
Bakıyorum ne olacak? Bakıyorum şu an, baktım.
Otur yerine. Ağzını burnunu kırarım, yerden toparlayamazlar.
-Faruk! -Vay vay. Oturtsana.
-Oturt bir. -Otur şuraya.
El kol yapma bana. Oturtsana. Terbiyesiz.
Onca yaptığı şeyden sonra. Ulan ben seni...
-Faruk! Sinan! -Ulan gözüme geldi lan!
Sakın, lütfen.
Tam gözümün üstüne geldi ya. Yüzüme vurmayın benim ya.
Ağzını burnunu kıracağım ben senin.
-Ulan ben seni var ya... -Faruk, lütfen.
-Ben seni var ya, ben seni... -Faruk, lütfen.
Gelmeyeyim yanına. Tutmayın ulan. Benim sevgilim o.
Pis herif! Şerefsizsin ulan sen!
-Defol git, hadi. -Faruk, lütfen.
-Ben seni var ya... -Faruk, lütfen Faruk.
Zavallısın lan sen, zavallı!
Bak, bana bak. Sakın kızın aklını çelmeye çalışma.
Benim yazdığım repliği söylüyor bu ya!
Yüzüme geldi yahu. Var ya, yüzüme diyorum.
-Arkadaşlar. -Yüzüme diyorum. Salak.
-Git be! -"Sana yüzüme geldin diyorum" olmaz.
Devrik cümle bir kere o.
Seni parçalarım.
Şişe kalmadı ki.
Git be!
Geri zekâlı yazar.
Ulan ya. Hayvan oğlu hayvana
benim suratıma vurma diye bağırdım, gitti gözümün üstüne vurdu ya.
-Sen de ona vurdun. -Önce o vurdu.
Allah Allah. Hem benim devamlılığım var sonra.
-Of! Bu soğuk ya. -Çünkü buz.
Hay Allah'ım ya. Bu şişer mi şimdi?
-Yani. -Hay Allah'ım ya.
Faruk şu olayı bir kez de bana sen anlatır mısın?
Ya, olay molay yok kızım.
Bir kız vardı, bir ona baktı, bir bana baktı.
Doğal olarak beni seçti tabii.
Zaten bir ilişki falan değildi. Sen bunlara mı takılıyorsun ya?
Benim suratım şişmiş. Yarın dizim var. Devamlılığım var.
Biz bunlarla para kazanıyoruz, bu yüzle para kazanıyoruz.
Sen de o zibidinin peşinde.
Aşık mı oluyorum sence?
Evet.
Yoksa elin adamıyla niye kavga edesin be oğlum?
Yok canım, onunla eski bir dava yüzünden kavga ettik.
Bence yeni bir dava yüzünden kavga ettin.
Adam hıyarın teki, öyle mi?
Yani, öyle dersek, çok da yanlış olmaz.
Belki de senaryoyu sen yazdığın içindir.
O çocuk yazsaydı, hıyar sen olacaktın.
Nasıl yani?
Baktığın zaman, adamın manitasını ayartıyorsun.
Öyle mi yapıyorum?
-Öyle yapıyorum, değil mi? -Yani.
Ya, aslında ben...
-Belki de ilahi adalet bunu gerektirir. -Belki de.
Şimdi ben o düğüne mâni olmasam, yani engel olmasam,
gül gibi kız gidip o hıyarla evlenecek, sonra ömür boyu mutsuz olacak.
Haftasına aldatır o hayvan bu kızı.
-Nasıl engel olacaksın? -Bilmiyorum. Bilmiyorum valla.
-Kızın kahramanımıza aşık olması lazım. -Nasıl olacak peki bu?
Saçma bir düşünce, değil mi?
Bütün düşünceler saçmadır oğlum.
Yani düşünce özünde saçmadır zaten. İyi düşün.
Düşünmenin bir insana ne faydası var?
Sen şimdi bir düşün diyorsun, bir düşünme diyorsun ama.
Ya bu konuyu çok düşünüyorum da o yüzden öyle dedim.
Peki yazmak, o da mı saçma?
Düşünürsen, o da saçma.
Çok düşünceli bir konuşma oldu, sağ ol.
Bir şey değil.
Kahramanımıza yardım etmek bizim vazifemiz.
Ne de olsa yan tipiz, değil mi?
-Neşen yerine geldi galiba. -Çaydan. Çok güzel.
Ne oldu? Yemedi mi?
Abi, ben hayatta bu balona binmem
ama Eylül de şimdi bunlardan birinin içinde.
Kahraman dediğin cesur olur.
Eylül. Dün gece için çok özür dilerim.
Kusura bakmayın huzurunuzu kaçırdım.
Faruk özür diliyor, bir şey söylemeyecek misin?
-İyi. -İyi mi?
İyi işte, ne diyeyim?
Sinan Bey, gelmek istemez misiniz bizimle?
Yok, sağ olun.
Yerde küssünüz, gökyüzünde barışırsınız. Hadi buyurun, gelin işte.
[yaşlı adam öksürür]
-Ne oldu? -Faruk.
İyi misiniz beyefendi?
[yaşlı adam] Ben iyi değilim. Ben fenalaşıyorum.
Derin derin nefes alın.
Korkuyorum çok.
[Eylül] Merak etmeyin, lütfen sakin olun. İniyoruz. Hiç merak etmeyin.
[Sinan] Kaya, hep kaya aşağılar. Pamuk tarlası falan yok mu bir yerlerde?
-Gel canım, gel. -Merak etmeyin.
-Gel. -Buyurun.
-Dikkat edin. -İyi misin?
-Sinan, sıkı tut. -Eylül. Geldim.
Sinan! Ah!
[Sinan] Eylül.
[Sinan] Eylül. Korkma Eylül. Geliyorum. Korkma.
Faruk, pantolonumu ver lan!
Faruk!
[Eylül] Sinan. Yardım edin.
Pantolonum.
Eylül!
Sinan. Sıkı tutun. Tuttum.
-Sinan, iyi misin? -İyiyim.
Ne yapacağız? Kullanmayı biliyor musun?
-Biraz. -Nasıl biraz?
Bir insan balon kullanmayı niye bilir Sinan? Gördüğüm kadarıyla...
Kurcalama. Bilmediğin şeyi kurcalama.
Kıpırdayıp durma, dikkatimi dağıtıyorsun.
Ayrıca donun daha çok dikkatimi dağıtıyor.
-Ya annem dikti, tamam mı? -Annen mi dikti?
-Annen don mu dikiyor sana? -Hayır. Sadece bu donumu dikti.
Ya şu an donumdan daha önemli bir konumuz yok mu?
Şuna dokunuyorlardı ama. Sinan!
Yok. Henüz arama ekibi falan çıkmadı.
Akşam haberlerine kadar ses seda çıkmazsa yaparız.
He he. Görüntü?
O turistlerin elindeki kameralarla bir şeyler çekiyorlardı. Onlara bakarız.
Tabii. Ben arkasından koşuyordum, onu bir koyarız.
Ha? Ne diyorsun, duymuyorum. Burada rüzgar var.
Sinan.
Sırtını daya.
[Eylül] Ah!
Eylül?
Eylül, iyi misin?
Eylül. İyi misin?
-İndirdim mi balonu Sinan? -İndirdin.
Neredeyiz biz?
İşte onu... tam olarak bilemiyoruz.
-Sinan, neredeyiz biz? -Ne bileyim ben?
Her şey batıyor, dikenli dikenli. Bilmiyorum ki.
Aman, ben ona binmeyeyim dedim. Kaç kere dedim, binmeyeyim dedim.
Sanıyorum hiçbir yere çok yaklaştık.
-Evet, neredeyse geldik. -Yok, bayağı oradayız ya.
Hiçbir Yere Hoş Geldiniz, Meçhul Şehir Belediyesi.
Sinan, acaba bu şakayı daha fazla uzatmasak mı?
Evet, hakikaten çok uzattın Eylül.
-Hadi gidelim. -Ben mi uzattım?
Yok ben uzattım. Ben gidiyorum. Görüşürüz.
-Tamam ben... Nereye gidiyorsun? -Buradan gidiyorum işte.
Tamam birbirimizi de kaybedelim. Böyle gidelim, değil mi?
Sinan, affedersin ama sen niye bu kadar keyiflisin? Biz şu an felaketzedeyiz.
Sence, seninle böyle bir yerde mahsur kalmak bir felaket mi?
-Ayı çıkarsa karşımıza görürsün gününü. -Ne ayısı, hangi ayı?
Yok mu böyle, hayvan olan, kıllı, kocaman.
Yok canım abartma sen de. Ne ayısı Allah aşkına?
-Bir dakika. -Ne?
Bizi arıyorlar, yaşasın.
Ya, yaşasın.
Ee, ne oldu şimdi?
-Arıyorlar. -Yanlış yere gittiler.
Bulana kadar baktığın her yer yanlıştır.
Eksik olma Aristo.
Aristo değil, benim lafım. Bir karaktere söyletmiştim bir işte. Ah.
Nasıl içiyorsun o suyu öyle yokuş yukarı?
Böyle içime doğru çekiyorum. Çok güzel, sen hiç denemedin mi?
Yok, bizim bardaklarımız var.
Denemelisin bence, çok güzel bir şey. Dene.
İyicene sok kafanı, dipte hüp diye çek. Pipet gibi.
Nasıl?
Aman, su içiyoruz işte Sinan. Abartılacak bir şey yok.
Ama ben sana söylemiştim, önemsiz şeyler önemlidirler diye.
[gök gürler]
-Sinan bir yerlere sığınmamız lazım. -Bence de. Yürü.
Belki de düğünü bu vadide yapmalısınız.
Şimdi niye düğünden bahsediyorsun ki?
Ne bileyim? Herhalde damadın aleyhinde konuşmak istiyorum.
Başlama gene.
Bu havada arama da yapamazlar.
Evet, yaşasın.
Sen bayağı bulunmak istemeyen bir kayıpsın.
Ya... şimdi böyle
sürekli seni övüp karizmamı aşındırmak istemiyorum ama...
sana da, hani sen ve ben
mağara, ateş, yağmur... biraz olsun güzel gelmiyor mu?
İyice acıktım ve bu bölgede gerçekten ayılar var.
Ya sürekli ayılardan bahsetmesen?
Ne yapayım? Mağaramızın erkeğisin, belki bir tedbir düşünürsün diye söylüyorum.
Ama biliyor musun? Cesaretin bana gerçekten güven veriyor Sinan.
Allah Allah. O balonu uçarak kurtaran Süpermen'i unuttun herhâlde.
Unutmadım canım, doğru.
Sen benim hayatımda gördüğüm en cesur korkaksın.
Sana da malzeme çıkıyor. Artık yazarsın bunları hep.
Bakacağız. Sonu güzel biterse yazarım.
Güzel bitmezse yazmayacak mısın?
-Yok. -Aa, neden?
Patron mutlu son istiyor.
Peki, sonu nasıl olursa güzel olur sence?
Yani, ben yazsam...
Bence...
şimdi...
bizi, hiçbir zaman bulamazlar.
Biz, böyle, seninle burada baş başa, yalnız kalırız.
Tabii, bunca sene ne yapacağız? Bir mağara düğünüyle evleniriz.
Koca mağara.
Tek başına olmaz, yani böyle aile olmaz. Çocuklarımız olur.
Ee, ne yiyip ne içiyoruz? Herhalde tarımla uğraşıyoruz.
Yok, bankacılık. Tabii tarım da yani, hayvancılık falan da var.
Ayılarımız da var diyorsun.
Senin bu ayı saplantını ne yapacağız biz ya?
Yani şimdi mutlu son bu mu?
Değil mi? Sen söyle o zaman.
Bir kere hava diner.
Bir gökkuşağı çıkar gökyüzünde
kocaman. Tam ortasından böyle bir helikopter gelir,
iner ve bizi kurtarır.
Ha. Helikopterden ineriz,
sen yoluna, ben yoluma diyorsun yani.
Gibi.
Ama bu hikayede kızla çocuk ayrılıyorlar.
Kızla çocuk evleniyorlar.
Bu sizin hikayeniz mi, bizim hikayemiz mi?
Canım senarist olan sensin. Onu da sen yazacaksın artık, bilmiyorum.
Of, çok üşüdüm ya.
Sağ ol.
Hani hazır buraya kadar gelmişken, acaba
şuraya otursam mı? Çünkü...
malum ben de biraz alttan soğuk alıyorum.
Belki, çünkü, mont da yetmezse,
hani şöyle bir sarılırsam, tabii ısıtma amacıyla.
Gerek yok. Böyle iyi.
Tabii, ben de üşüdüğüm için...
Malum, çalı çırpı toplarken, affedersin, biraz donuma kadar ıslandım.
Bu da bayağı ıslanmış, hiçbir işe yaramıyor gerçi.
Hah işte, o nedenle, belki de şöyle bir sarılmam ikimiz için de iyi olabilir.
-Yani dostça. -Dostça.
Tabii, dostça. Tek elle hafif kavrama şeysi.
Valla ısınıyorum sanki.
Faruk Bey, nişanlınızla ilgili son durum nedir efendim?
Onu kurtarmaya çalışırken, zannediyorum kendi hayatınızı da
tehlikeye atmışsınız.
Biliyorsunuz, insan seviyorsa böyle şeyler...
hiç önemli olmuyor yani.
O görüntüler sizde vardı, değil mi? Yani zor, gerçekten çok zor.
Anlıyorum Faruk Bey, çok büyük geçmiş olsun.
Peki, biraz da olaydan bahseder misiniz? Arama-kurtarma çalışmaları sürüyor mu?
Şu an...
hava şartlarından dolayı, maalesef
arama kurtarma faaliyetleri durmuş durumda.
Yarın sabah erkenden başlayacağız.
Şunu söylemem lazım size, benim gerçekten psikolojim çok bozuldu.
Yani...
[gök gürültüsü]
-Alo? -Faruk Bey?
Tam zamanında kesildi ya. Dur be, it.
İstediğin oldu, bulamadılar bizi.
Ona aşık mısın?
Ne kadar zamandır düşünüyorsun bu soruyu sormayı Sinan?
Önce ben sordum ama söyleyeyim.
Birlikte olduğunuzu öğrendiğimden beri. Ona aşık mısın?
-Aşık olmasam ne işim var? -Aşık mısın?
Aşığım ki evlenmeye karar verdim.
Yine yanlış kalıp. Net bir cevap rica edeceğim. Aşık mısın?
Şu anda kafamı karıştırmaya çalışıyorsun.
-Evet. -Neden?
Ben bir söz verdim ve insanlar verdikleri sözü tut...
Evleniyorum ben.
Acıktım. Galiba uyumak en iyisi. Uyursak zaman geçer.
Zaman geçerse,
biz... Onlar bizi bulamasa da biz onları buluruz
ve hayatımıza kaldığımız yerden bir şekilde devam ederiz. İyi geceler.
O zaman bizim bu dostça sarılma işini
yatar vaziyette yapalım çünkü birazdan ateş sönecek, biz de...
Yat, sarıl ve çeneni kapat.
Yattım, sarıldım ve çenemi kapattım.
Sinan!
-Sinan! -Eylül!
-Neredesin sen? -Bak kahvaltıda ne var?
Nereden buldun onu?
İçeriden. Malın biri, balı içeride saklamış herhalde.
Ya da?
Arılar.
[arı vızıltıları]
[Sinan] Geliyorlar mı, arkamızdalar mı, geliyorlar mı?
Ay, konuşma, koş.
Bak görüyor musun? Yine yollamamış, zibidi ya.
Yırttık galiba.
-Gelmiyor, değil mi? -Yok.
Sinan telefonun çalıyor, telefon çekiyor.
Evet. Kim acaba?
-Kim? -İsfendiyar Abi.
Sinan'cım, evladım, benim bir mailbox'ım var.
ve bu mailbox'ımın bir gelen kutusu var.
Mütemadiyen bakıyorum,
mailbox'ımda senden gelen bir bok yok.
Benim kutum neden boş Sinan?
Abi, açmayınca kızıyorsunuz, biliyorum.
O yüzden açtım ama şu an hiç müsait değilim.
Sen neredesin yavrum?
Bilmiyorum, balonla indik.
O arkandaki karaltı nedir?
Nasıl abi?
-Arı mı lan o? -Ne?
Aa, arı valla.
Sinan?
Kapattı.
Arı soktu herhâlde.
Geliyorlar.
[arı vızıltıları]
Artık bu telefon çekse de çekmez. Bitti.
Belli olmaz canım, belki de sadece kuru aramalara kapalıyızdır.
Arayan kişi ıslaksa...
-Ne şimdi bu, şaka mı Sinan, ha? -Yani.
Açlıktan ölüyorum ya, sen niye o bal kovanını attın ki?
Şimdi bal tek başına gitmez, bir de bir yerden tereyağı bulacağız.
-Bu seferde camışlar falan kovalayacak. -Sinan, çeneni kapatır mısın lütfen?
Tabii canım, onda ne var? Konuşmam, olur biter.
-Sinan? -Efendim?
Kapa çeneni, sus.
Sen benim adımı söylemesen ben konuşmayı çoktan bitirmiştim zaten.
Eylül.
Ne düşünüyorsun?
-Neyle ilgili ne düşünüyorum? -Dün geceyle ilgili.
-Dün gecenin nesiyle ilgili? -Şeyle ilgili işte ya.
-Neyle ilgili? -Öpüşmeyle ilgili.
Sinan, sen niye sürekli benim utandığım konulardan konuşup duruyorsun?
-Utanacak ne var ki? -Utanıyorum işte, konuşma.
İyi tamam canım, konuşmayız.
Zaten hem tırmanırken hem konuşmak insanı çok yoruyor.
Aynen öyle.
Ayrıca sana bir şey söyleyeceğim. Böyle sürekli bana
"Sus, kes sesini" falan diyorsun ya
bu ilişkimizin geleceği açısından çok tehlikeli bir şey, onu söyleyeyim yani.
Affedersin ama...
hangi ilişkimizin hangi geleceğinden bahsediyorsun sen Sinan?
Yani sence, birbirimizin gözlerine,
şimdi yaptığımız gibi tam göz göze baktığımızda
olan şeyin bir anlamı yok mu sence?
Ne oluyor, göz göze bakınca?
İşte şimdi olan oluyor.
Ne oluyor yani?
Ben hep böyle kalmak istiyorum.
Ne yani, biz böyle gözlerimizi ayırmadan birbirimize mi bakalım,
sürekli, mal gibi?
Ha.
[helikopter sesi]
-Bir bakabilir misiniz lütfen? -Faruk Bey.
[muhabir] Geçmiş olsun.
Faruk Bey, basın açıklaması yapacak mısınız?
Teşekkür ederim.
Alışmıştım kerataya.
Özleyeceğim.
[araba çalışır]
Arabaları mı özlüyorsun abi?
Doktorla hasta arasında.
Bu tıp olaylarına girmesek, benim daha yolum uzun.
Bavul toplayacağım falan. Müsaadenizle kaçayım ben.
Eyvallah.
Aa.
Koşarak balonu yakalaman kahramanca bir hareketti.
Sağ ol abi.
Ama yine de bu tip işleri don katına yapmazsan iyi olur.
Senin o video YouTube'larda milyonları geçti. Haberin var mı?
Hani bir yerde çatalın gözüküyor ya? Onu çerçeve içerisine...
Allah'a ısmarladık Lokman, Allah'a ısmarladık.
Seni özleyeceğim Sinan Abi.
Hicri Abi, kusura bakma, ben insanları daha çok özlüyorum.
[kapı çalınır]
-Gidiyor musun? -Hı hı.
Hikâye?
Onun zaten sonuna geldim. Artık İstanbul'da bitiririm.
Aşk olsun o kadar birlikte vakit geçirdik, hikâyenin adını bile söylemedin bana.
Onu ben de daha bilmiyorum ki.
Yanına gelmesem bir veda etmeyecek miydin?
Hı?
Eylül.
Lambadan çıkan cin
dile benden ne dilersen dediğinde, istenecek üç şeyin üçü de sensin.
Böyle bir şeyi de Faruk kazanacaktı tabii.
Faruk'lar hep kazanır.
Sinan.
Ama senin benden sürekli böyle "şey" diye bahsetmen hoş mu?
Haklısın, değil.
Senin tanıdığın Faruk'la benimkisi aynı kişi değil.
Ben de bundan bahsediyorum.
Nasıl yani?
Hiç kimse bizim tanıdığımızla aynı kişi değil.
Hoşça kal.
Gelmeyecek misin düğüne?
Sanmıyorum.
Ama insan kendi hayalini kurduğu düğüne gelmez mi?
Hayal ederken seyretmiştim zaten.
Sandalyeleri giydirmeyi unutmayın.
["Vay" çalıyor]
# Her ayrılık zor #
# Bin yıldır söyler dururum #
# Öğrenmiyor kalp #
# Görüldüğü üzere durumum #
# İnsan biraz olsun akıllanmaz mı #
# Büyümez mi er geç #
# Yanardağ gibi için için #
# Sönmez mi bu sinsi ateş #
# Vay yine mi keder # # Ama artık yeter #
# Yine kapıda kara geceler #
# Vay çileli başım # # Ortasında kışın #
# İyice beter #
# Vay yine mi keder # # Ama artık yeter #
# Yine kapıda kara geceler #
# Vay çileli başım # # Ortasında kışın #
# İyice beter #
# Bu zor günler de #
# Elbet geçer bir gün #
# Herkes farkında #
# Herkes nasıl üzgün #
# İnsan biraz olsun akıllanmaz mı #
# Büyümez mi er geç #
# Yanardağ gibi için için #
# Sönmez mi bu sinsi ateş #
# Vay yine mi keder # # Ama artık yeter #
# Yine kapıda kara geceler #
# Vay çileli başım # # Ortasında kışın #
# İyice beter #
# Vay yine mi keder # # Ama artık yeter #
Sağ ol, eksik olma.
Yiyemiyorum ondan.
Hemen şekerim yükseliyor, bilmiyor musun kız?
[kapı çalar]
Gel.
Çok özür diliyorum.
Sinan'cığım, hoş geldin.
Sinan, inşallah elin boş gelmedin.
Hah. Aferin.
Sinan'cım, şöyle geç, otur bakalım yavrum, geç.
Alex, Elena, bu benim yazar arkadaşım Sinan.
Abi, isterseniz hemen size senaryoyu okumaya başlayabilirim.
Hadi bakalım. Oku, dinliyoruz seni.
İstediğiniz şeyi yakaladığımı düşünüyorum bu sefer.
Kapadokya genel plan. Bir yoldayız.
Uzaktan çekiyoruz. Tahminim öyle. Bir yanda taksici...
Acı içinde, kafasında Eylül'ün çeşitli fotoğrafları olduğu hâlde
arabaya atlar, İstanbul'a gelir, senaryosunu yazar,
print eder ve yapımcıya götürür.
Ee?
Senaryoyu okur.
Ee?
Yok, şimdi bu kadar yazdım.
Finali de birkaç gün içinde yazacağım inşallah.
Ha kendini yazdın yani.
Siz komik bir aşk hikayesi yaz dediniz ya?
O benim başıma geldi işte.
Allah Allah. Kerataya bak ya.
Beni bile yazmış ha.
Şimdi, hâl bu olunca beni kim oynayacak tabii, değil mi Alex?
Yani, öyle lalettayin biri de olamaz çünkü.
Aferin Sinan.
Sen şöyle karşıma gel bakayım. Gel karşıma gel, otur şöyle.
Peki, şimdi bunun sonu ne olacak? Yani...
bu çocuğun gidip bu kızı elde etmesi lazım.
Mücadele etmeli.
Onu kahraman yapacak olan şey o.
Yılmadan, sonuna kadar mücadele etmeli.
Seviyorsa, sevdiğinin uğruna her şeyi yapmalı
ve o kızı elde etmeli.
Sakın, Sinan.
Ne bir senaryoda ne de gerçek hayatta,
bana bir festival filmi finaliyle gelme.
Ne zaman bu düğün?
-Yarın abi. -Yirmi dört saat oldukça bol bir vakit.
Kazanacaksın.
Kazanmak için elinden geleni yapacaksın.
Kazanmadan da geri gelmeyeceksin.
Kızlar.
Hocam kusura bakma, arkadaşım da... Onunla gitsem?
Naber Lokman?
-Hoş geldin Sinan Abi. -Hoş bulduk.
Hayırdır abi, sen gene burada?
Bir düğüne davetliyim Lokman'cım. Yürü gidiyoruz.
[adam] Tamam, ofise bıraksın çocuklar.
Okey.
İlk fotoğrafı size vereceğiz, tamam. Tamam, ilk fotoğraf sizin. Hadi.
Tamam, hadi. Tamam. Faruk, çok iyi gözüküyorsun.
Tamam. Dur, kapatıyorum. Hadi, bye bye.
Şimdi bu düğünde
itirazı olan varsa konuşsun, yoksa sonsuza kadar sussun diyecekler ya.
-İşte orada atlayacağım ben. -Ne yapacaksın atlayıp?
Diyeceğim benim itirazım var bu düğüne. Evet, ben sonsuza kadar susamam.
Sonra ilerde anlatırım falan hoş olmaz diyeceğim.
Bence güzel fikir, atla abi.
İtirazın nedir diyecekler.
Şöyle diyeceğim: Ben bu kıza aşığım.
"Ben bu kıza aşığım ve bu yanındaki adamdan çok daha...
Evet, çok daha?
Çok daha tatlıyım" diyeceğim.
Tatlıyım mı?
Yok öyle demem tabii de
Şimdi "Bu adam bu kızla evlenmezse
birazcık canı sıkılır ama ben o olmadan yaşayamam" diyeceğim.
-Bence çok salakça olur. -Bence de.
Bana bak! Sen kıza aşkını söyledin mi?
-Açık açık mı? -Evet, açık açık.
-Hayır. -Oğlum.
Bak bir itirazın varsa bunu kıza söyle.
Kendini niye madara ediyorsun ki?
Doğru.
Düğün zamanında o "İtirazım var" diyen lavuğu her zaman döverler.
Dövmelidirler de bence.
O ne lan? "Kendini tuttun tuttun,
düğün zamanını mı bekledin?" diye.
Tabii. Benim de düğünüm olsa ben de döverim.
Ben ana fikri çoktan anladım Lokman. Sağ ol.
Eylül.
O! Büyük geçmiş olsun. Ne oldu böyle?
[Japonca konuşur]
Dara mı düştün? Anlamadım.
Siz? Ben çok özür diliyorum, bir an Eylül sandım.
Eylül Hanım yok mu? Eylül Hanım.
[İngilizce] Very beautiful. Big eyes.
[Japonca konuşur]
Gittiler mi onlar? Yok, anlamıyorum şu an.
Eylül Hanım varsa alabilir... Yok ama herhalde yok, değil mi?
Odasına mı geçiyor? Anlamıyorum.
Kim bilir ne kıymetli şeyler söylüyorsunuz ama işte
lisan farkı olduğu için ben tabii, şey yapamıyorum şu an.
Ne demişler çünkü bir lisan bir insan.
Tek kalıyorsanız...
Kapatın siz, cereyan yapmasın, kapatın.
Sinan Bey, ne yapıyorsunuz? Niye rahatsız ediyorsunuz müşteriyi?
Estağfurullah, ben rahatsız etmek amacıyla değil.
Eylül Hanım'ın odası zannettiğim için geldim, gecenin bir vakti çaldım.
Meğer onun odası, turistmiş.
Eylül Hanım'ı arıyorum, çok önemli bir şey söylemem lazım.
Eylül Hanım düğün hazırlıkları için kendi evinde.
Ha. Evi tam olarak nerede?
[cama çarpar]
Aa!
Kim var lan orada?
[Faruk] Biri erik attı.
[Eylül] Ay, yok artık.
-İneyim mi aşağı? -Hayatım, saçmalama ya.
Neyse, zaten biz de işimize bakalım.
-İşimiz neymiş? -Ne bileyim, böyle, bir an, sanki...
-Bir an düşündüm ki... -Faruk'çuğum, hemen otele gidiyorsun.
-Neden? -Evleniyoruz.
-Ee, tamam. Eğleniyoruz işte. -O zaman sabredeceksin.
Eğlenmiyoruz, evleniyoruz. Hadi.
-Hep böyle yapıyorsun. -Hadi, uzatma lütfen.
Bak, bu fırsatı kaçırma bence.
Faruk, yürür müsün?
-Sinan, ne işin var senin burada? -Biraz yoğurt alabilir miyim?
Yoğurt mu?
Hafif yandım da. Böyle, yoğurt. Süzme falan, kaymaklı.
Hiç... böyle, serin...
Sinan sonunda kararını verir.
Evet, gidip aşkını açık açık ilan edecektir Eylül'e
ve aşkını anlatacak en doğru şeyin, yazdığı senaryo olduğunu düşünür
ve ona senaryoyu okur.
Hem böylelikle
bu hikâyenin sonuna da
hikâyenin gerçek kahramanı olan
Eylül'ün karar vermesini sağlamış olacaktır.
Teşekkür ederim, yoğurt için.
Gerçekten çok ferahlattı.
Ayrıca yarın için de şimdiden tebrik ederim.
Buradan çıkıyorum.
Faruk Bey, Elif, sizi şöyle alayım. Bir fotoğraf çektirelim şurada.
-Eylül. -Ay, pardon.
Şöyle geçin, buyurun arkadaşlar.
Var ya, her şey senin stüdyoda başladı.
Her şey. Aşkitom, büyüksün.
Elif'çiğim, gel.
Eylül gel, Eylül.
-Aşkitom ne ya? -Ne var ya?
Bir de şurada. Faruk Bey, sizi şöyle alayım.
Elif'çiğim, seni de hemen yanına alayım.
-Eylül ya. Valla. -Ay çok pardon ya.
Çok komiksin ya.
Gel, sen de gel. Şöyle üçlü olsun.
Aşkitom da yanımda.
İş mi şimdi lan bu?
Meşhur çocuk abi. Millet merak ediyor.
Ya meşhur çocuk zaten bu işleri bunun için yapıyor. Versene şunu.
Bunu merak etmek iş mi yani?
Sen artistleri merak etmiyor musun abi?
Marlon Brando öldüğünden bu yana kimseyi merak etmiyorum yavrum.
Öncelikle, hepiniz hoş geldiniz.
Sağ olun. Bildiğiniz gibi, bu bir bağ bozumu düğünü.
Aslında, gönül isterdi ki böyle kırk gün, kırk gece yapalım ama...
Üç gün birlikte olacağız ama siz hafızalarınıza
Kırk gün olarak kaydedin, ne olursunuz.
Arkadaşlar. Bu bir bağ bozumu, değil mi?
Hepimiz üzüm toplamaya gelmedik mi? Sepetler de orada.
Hadi gidelim, üzüm toplayalım biraz.
Hadi, kaldırın kıçınızı, hadi.
Moda sayfası gibi oluyor. Bakar mısın?
[muhabir] Bize bakın.
Şaraplar böyle fıçıların içerisinde birkaç ay ekşiyor.
Ondan sonra bir güzel şarap oluyor. Muhteşem.
-Ay! -Aa, ne oldu?
Oy.
[Faruk] Ambulans çağırın arkadaşlar, ambulans çağırın.
Düğün planına bak, daha birinci dakikada çöktü.
Tamam. Geldim.
Kimin aklına geliyor böyle geri zekâlı fikirler lan?
[Faruk] Baştan beri aptalca bir fikirdi.
Biz de herkes gibi düğün salonunda yapabilirdik
ama hanımefendinin fantezi anlayışının geldiği noktaya bak.
Ben nereden bilebilirim,
annenin düz bir tarlada yürüyemeyeceğini, Faruk? Ha?
Şimdi annem mi kabahatli oldu yani?
Düğünde insanlar topuklu ayakkabı giyerler.
Sen bu basit detayı kavrayabilseydin, güneşin alnında tarlaya sürmezdin onları.
İşte biz zaten bu yüzden hayvan gibi gölgelik yaptık oraya.
-Bütün basın çekti ya, bütün basın çekti. -Evet, herkes çekti.
Hatta mutluluktan biraz daha devam etsek halay çekmeye başlayacaklardı.
Herkes kayınvalidemin donunu gördü düğünümde.
İşe bak sen. Acaba ben son zamanlarda niye bu kadar çok don görüyorum?
Eylül. Sen benimle dalga mı geçiyorsun?
Hayır Faruk, ben sadece şaşırıyorum.
[Arif] İyi bir işaret de olabilir bu.
Nasıl yani?
Yani...
Sizin düşlediğiniz düğün adama kâr etmedi.
-İşaretler var mıdır hayatta? -Vardır.
Mesela, bu saçma soru benim için yatma işaretidir.
Hoppa.
Çok aşık insanlarla sohbet etmenin hiçbir tadı yoktur.
Mesela, ilk geldiğin gün aşık falan değildin.
On numara bir sohbetin vardı ama şimdi çekilmezsin.
İyi geceler, maşuk efendi.
İyi geceler, atlara homurdayan adam. [Arif güler]
[araba sesi]
-Merhaba. -Merhaba.
Ben biraz içki içtim.
Afiyet olsun.
Afiyet olmaz.
İçki niye afiyet olsun ki?
Faruk'tan intikam almak için iyi bir fırsat.
Bu yüzden kafamı karıştırmaya çalışıyorsun sen benim.
Yani, ben öyle düşünüyorum. Bilmiyorum.
Emin değilsin sen de. Yani benim senaryodan anladığım bu.
Emin değildim.
Ne değişti?
Artık eminim.
Hem, bütün bunları yazmak için yaşamadığını nereden bileyim ki ben?
Sonuçta sen senarist değil misin? Bu hikaye bitecek
gidip başka hikayeler yazacaksın. İşin bu senin.
Evet ama bu sefer öyküyü ben uydurmadım.
Bir de ben Eylül'ü hiç sevmedim biliyor musun?
-Neden? -Bilmiyorum.
Böyle hep başkalarının mutluluğunu düşünen, kendisini...
Neyse.
Ben aslında buraya sana teşekkür etmek için geldim.
Bana beni hatırlattın, sağ ol.
Belki de hepimiz yapmalıyız bunu, yani böyle...
yaşadıklarımızı yazmalı, oradan da...
hayattaki rolümüzü nasıl oynayacağımızı görmeliyiz.
Ya da nasıl oynadığımızı. Bilmiyorum.
Bir de esas kız için beni seçmen çok büyük incelik.
Ve esas kızımız
sandalyeleri süslemeye gider.
[araba sesi]
[alkış sesleri]
Ne oluyor abi?
Yürüyorlar oğlum, merdiven iniyorlar.
-Görebiliyor musun, bak? -Göremiyorum, dürbün sende Arif Abi.
-Göremiyorum ki ben. -Ben sana anlatırım.
Gelinle damat masaya oturdu.
[nikâh memuru] Evet! Bu nikahın kıyılmasına gerek kanuni yönden
gerekse başka yönlerden dolayı bir itirazı olan varsa
ya şimdi konuşsun, yoksa
sonsuza kadar çenesini kapatsın.
İtirazı olan, ha?
Ve yaptığımız incelemede evlenmenize bir mani olmadığı anlaşılmıştır.
Şimdi soruyorum. Sen, Faruk Erbilek.
Eylül Neimoğlu'nu eş olarak kabul ediyor musun?
Evet, bu sefer çalıştığım yerden sordunuz.
Ne oluyor?
Lavuk konuşuyor, ne olacak?
Bu benim için çok heyecanlı bir an.
Biliyorsunuz ki ben
kamera karşısında birkaç kere evlendim.
Yine kamera karşısındayız Faruk.
Ama tabii ki bu, bambaşka bir duygu, bambaşka bir heyecan
ve ben bu sorduğunuz soruya...
Evet diyorum!
Ne oldu?
Lavuk "evet" dedi.
Kız?
Salih oğlu Faruk'u eş olarak kabul ediyor musunuz?
Evet, ediyorum.
# Git dersin kalbine gitmez #
Bu iş bitti.
# Gör dersin gözlerin korkar #
# Masumca #
# Sonra valla #
# Vallahi ben şaştım #
# Hayda hayda #
# Yok yok ben yandım bu defa #
# Bu fena #
Yazmıyor mu? Yazan bir kaleminiz var mı?
# Bu fena #
Abi, her şey için teşekkür ediyorum, hakkını helal et.
Ya şimdi
bu saatte yola çıkmak neyin kafası ben anlamış değilim.
Abi, ben Lokman'la konuştum. O beni otogara bırakacak.
Oradan inşallah Ankara'ya kadar bir otobüs bulsam tamamdır.
İyi, neşen bilir.
Biz düğüne gelemedik, düğün mü bize geldi?
Ya da ben artık rüyayla gerçeği birbirinden ayıramıyor muyum?
Yok aslında ben evlendim, buraya balayına geldim böyle tek başıma.
Ne oldu?
Kalem yazmadı.
-Nasıl yani? -İşte bu son işaretti.
Ben de kalktım ayağa dedim ki, "Hazır kalem yazmıyorken
ve benim aklım şu anda fena halde bir hayalci tarafından karıştırılmışken
ve aklımda o adamın, o şapşal adamın
gözleri, sözleri ve donu varken
ben bu imzayı atamayacağım" dedim.
Yani keşke öyle deseydim.
[konuşmalar]
Eylül. Dursana kızım.
Hiçbir şey söylemeden, böyle koştum,
Julia Roberts gibi, buraya kadar geldim.
Araba?
Ama baksana, ayağımda çok fazla topuklu var.
Ben bir yere kadar koştum.
Koştum da, şimdi bir yerden sonra arabaya binmem gerekiyordu.
Niye yalan söyledin?
Ne bileyim, öyle yaz diye, böylesi daha güzel olur.
-Yok, koşman da güzel. -Ama o yapıldı ya.
Affedersiniz, pardon.
# Olmaz olsun cüzdanımda milyonlar #
# Kalbimde sevgin oldukça #
# Zenginlik mal mülk para neye yarar #
# Yanımda sen olmayınca #
# Bazen neşe bazen keder #
# Hayat böyle geçip gider #
# Tatlı günler acı günler #
# Bir yastıkta hep beraber #
# Altın gümüş pırlanta # # Zümrüt sedef yakutla #
# Kim mutlu olmuş dünyada #
# Bir tek içten gülüş # # Bir tatlı söz bir öpüş #
# Sevdalı bir tek bakış yeter bana #
# Olmaz olsun tek dikilmiş ağacım #
# Kalbimde sevgin oldukça #
# Neye yarar olsa da altın tacım #
# Yanımda sen olmayınca #
# Bazen neşe bazen keder #
# Hayat böyle geçip gider #
# Tatlı günler acı günler #
# Bir yastıkta hep beraber #
[telefon çalar]
Pardon, affedersiniz.
-Sinan. -İsfendiyar Abi.
Abi, merhaba.
Sinan'cım, ikinizi de canı gönülden tebrik ederim.
Hem aşk dolu bir yuva kuruldu
hem de güzel bir filmimiz oldu.
-Hepsi sayenizde. Teşekkür ederiz abi. -Sağ olun.
Sinan'cığım, gerçekten tebrik ediyorum, dediğim gibi. Bu tam istediğim gibi oldu.
Hemen bundan bir tane daha yazacaksın.
-Nasıl? -Gene aynı.
Aşk olacak, komik olacak, mutlu son olacak.
-Anlamadım. -Hadi, hoşça kalın.
-Sinan, ne demek istiyor bu adam şimdi? -Patron bir tane daha istiyor.
Nasıl yani? Yeni bir aşk, yeni bir kahraman, öyle mi?
Yok canım.
Eylül? Eylül!
Eylül hayatım ama sen bu ara bütün düğünlerden kaçıyorsun, böyle olmaz ki.
Eylül.
İzzet, kız yine kaçıyor.
-Sinan Abi. -Eylül.
[alkışlar]
# Olmaz olsun cüzdanımda milyonlar #
# Kalbimde sevgin oldukça #
# Zenginlik mal mülk para neye yarar #
# Yanımda sen olmayınca #
# Bazen neşe bazen keder #
# Hayat böyle geçip gider #
# Tatlı günler acı günler #
# Bir yastıkta hep beraber #
# Altın gümüş pırlanta # # Zümrüt sedef yakutla #
# Kim mutlu olmuş dünyada #
# Bir tek içten gülüş # Bir tatlı söz bir öpüş #
# Sevdalı bir tek bakış yeter bana #